تاریخ: ۶:۳۲ :: ۱۳۹۷/۰۴/۱۷
به قول عادل؛ بذارید قانع نشم!

ابوالفضل دهقانی

این روزها تب جام جهانی درهمه دنیا بالا گرفته والبته این تب به ایران نیزسرایت کرده وشایدوقتی حرف از فوتبال و حواشی ان درایران میشود نام برنامه نود و کارگردان و مجری ان عادل فردوسی پور به سر زبانها می اید، فردوسی پوری که این روزها با برنامه ۲۰۱۸ مشتری هر روزه صداوسیما و مهمان هرروزه خانه ها شده است.
مجری معروفی که به خاطر گزارشهای جذابش از فوتبال و همچنین برنامه انتقادیش، نود، که در طول سال اجرا و کارگردانی می کند محبوبیت خاصی دربین جوانان پیداکرده و به اقای خاص گزارشکری تبدیل شده است…
نکته ای که این روزها ذهن مرا درگیر کرده کسی که به نسبت، زمان زیادی ازشبکه سه سیما را در اختیار دارد و صد البته با برنامه ای که رویکرد انتقادی دارد و به همه افراد و امور نگاه انتقادی دارد نباید عملکرد خود و برنامه اش مورد نقد قرار بگیرد و زمانی هر چند کوتاه نه اندازه برنامه نود بلکه به اندازه وقت اضافه فوتبال به منتقدین اجازه نقدداده شود…
مجریی که با وجود همه محاسنی که دارد اما گویا بدجور نمیتواند بر احساسات خود غلبه کند تا انجایی که یک برنامه کاملا فوتبالی را بواسطه علاقه به یک فرد تبدیل به یک برنامه سیاسی می کند و برای پخش برنامه سیاسی اش زمین و زمان را به هم می بافد
نکته قابل تامل اینکه باز اینروزها فردوسی پور نمیتواند بر احساسات خود غلبه کند و در برنامه ۲۰۱۸ و بروی انتن زنده تلویزیون حرفهایی به زبان می اورد که نه در شان خودش و نه درشان مخاطبی که پای این برنامه می نشیند و گاهی انقدر بد صحبت می کند که حتی مهمان برنامه با بهت و تعجب به مجری خیره مشود…
و حرف اخر با فردوسی پور و بعضی کسانی که دوست دارند پای خانم ها و خانواده ها را به استادیوم باز کنند اینکه من هر وقت با خانواده ام پای فوتبالی می نشینم که گزارشکر ان فردوسی پوری است که یک ادم تحصیلکرده و صد البته استاد دانشگاه است، استرس ان دارم که نکند حرفی بزند که از فوتبال دیدنم نزد خانواده ام شرمنده شوم، چطور با خانواده ها به محیطی برویم که فضای آن معرف حضور همه ما هست؟!

به قول عادل؛ بذارید قانع نشم….