تاریخ: ۸:۳۱ :: ۱۳۹۶/۰۶/۱۳
هم صحبت دل- ۳ (همراه با مسابقه و جایزه)

قابل توجه اینکه؛ بعد از پایان این یادداشت ها و انتهای این موضوع، مسابقه ای همراه با تقدیم جایزه به برنده، برگزار خواهد شد.

یکی از مسائل مهم در زندگی انسان، انتخاب همراهان و دوستان برای پیمودن راه زندگی می باشد و واژه “دوست و دوستیابی” از مهمترین مسائل زندگی هر انسانی می باشد.

این موضوع مهم توسط حجت الاسلام زارعی در قالب کتاب و به زبان محاوره (گفتاری)، به صورتی جذاب و زیبا به نگارش در آمده است که به تناوب خدمت مخاطبین عزیز میبدما تقدیم می شود. سلسله وار بودن این مطالب مهم است و بعد از گذاشتن مطالب جدید، لینک مطالب قبلی نیز در زیر آن درج می شود:

قابل توجه اینکه؛ بعد از پایان این یادداشت ها و انتهای این موضوع، مسابقه ای همراه با تقدیم جایزه به برنده، برگزار خواهد شد.

 

یادداشت سوم

حجت الاسلام مصطفی زارعی/ نماینده ولی فقیه در سپاه ناحیه میبد

 

رفیقِ رفیق

همه ی رفیقای دنیا هر چه قدر هم که بامعرفت و کاردرست باشند تو رفاقت و مرام به پای رفیق ازلی و ابدیمون نمی رسن. شاید خیلی وقتا ما در حقش نمک به حرومی کرده باشیم، ولی همیشه تو هر شرایطی رفاقتشو بهمون ثابت کرده. مگه نه؟ خدا را میگم.

خب حالا نامردی نیس ما بریم با یکی دوست بشیم که ما را از دامن خدا دورمون کنه؟ حتی اگه موافق این نامردی هم باشیم می دونیم که تو این دنیا شاید بشه بدون همه ی کس وکارمون به راحتی زندگی کنیم ولی هیچ کس نمی تونه بی خدا زندگی آروم و دلنشینی داشته باشه. نیاز نیس خودمون بخوایم تجربش کنیم، اگه با چشم عبرت به زندگی بزرگترین بی خدا های عالم نگاه کنیم دو زاریمون میفته که نه! امکان نداره بشه پشت به خدا کرد و بی خدا زندگی آرومی داشت. خب پس بهتره با یه تیر دو نشون بزنیم یعنی یه دوستی انتخاب کنیم که هم چون باخداس، تو رفاقت برامون سنگ تموم بذاره، هم اینکه روز به روز ما را به خدا نزدیکتر کنه. دوستی انتخاب کن که دیدنش تو رو به یاد خدا بندازه.

پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله و سلّم درباره ارزش دوست خوب می فرمایند:

“اذا اراد الله بعبد خیرا له وزیرا صالحا ان نسی ذکره و ان ذکر اعانه”؛ هر گاه خداوند خیر و خوبی بنده ای را بخواهد، برای او همنشین صالحی قرار می دهد که اگر (خدا) را فراموش کند، به یادش آورد و آن گاه که به یاد خداست، او را یاری می کند.( محمدباقر مجلسی، بحارالانوارج ۷۴، ص ۱۶۴، باب ۷، ح ۲).

به دردم بخور

بی تعارف دوست و رفیق آدم هر چی هم که عاقل و صادق و کاردرست باشه وقتی تو روز گرفتاری به درد آدم نخوره هیچ فایده ای نداره. به قول سعدی شیرین سخن:

دوست مشمار آنکه در نعمت زند

لاف یاری و برادر خواندگی

دوست آن باشد که گیرد دست دوست

در پریشان حالی و درماندگی

هیچ چیز تلخ تر از این نیست که بعد از یه عمر رفاقت و راستی، درست تو موقع نیاز اونی که پشتت به رفاقتش گرم بوده یهو پشتتو خالی کنه و به قول معروف آنتن نده واز دسترس خارج بشه.

حضرت امیرالمومنین علیه السلام می فرماید:

“دوستت را در هنگام گرفتاری و سختی امتحان کن و بیازمای.” (ری‌شهری، محمد؛ ترجمه میزان‌الحکمه، مترجم حمیدرضا شیخی، قم، دارالحدیث، ۱۳۷۷ش، چاپ چهارم، ۱۳۸۳، ج۶، ص ۳۰۲۶٫ )

آزمون دوستی

*کس عیار زر خالص نشناسد چو محک

همه ی اینایی که گفتیم درست، ولی خودمونیم تو دوره زمونه ای که همه خودشونو رفیق درجه یک جا می زنن، چطوری میشه اعتماد کرد و کسی رو به دوستی انتخاب کرد؟ این جاس که باید خیلی حواسمونو جمع کنیم و یه وقت بی گدار به آب نزنیم.

مولا امیرالمومنین علیه السلام لزوم امتحان دوستو این جوری گوشزد می کنن:

  “من اتخذ اخا بعد حسن الاختیار دامت صحبته و تأکدّت مودته، و من اتّخذ اخا من غیر اختبار الجاه الاضطرار الی مرافقه الاشرار؛ کسی که از پس یک امتحان خوب، دوستی برگزیند رفاقت و دوستی آن ها دایمی و مودّت ایشان محکم خواهد بود، و کسی که بدون امتحان و دقت در احوال دیگران، دوست و برادری برگزیند به افراد شرور و گمراه گرفتار می شود.” (جمال الدین محمد خوانساری، شرح غررالحکم و دررالکلم، تهران، دانشگاه تهران، ۱۳۷۳، ج ۵، ص ۲۵۷۸ و ۲۵۷۷، ش ۸۹۲۱ و ۸۹۲۳٫)

 

حالا شاید بگی دوستمو چه طوری امتحان کنم که سرم کلاه نره؟ خب راه های مختلفی وجود داره مثل:

ارتباط روحی: شنیدی که میگن دل به دل راه داره؟ خیلی وقتا این درسته (به شرط اینکه احساس های نیاز ، دیگه ما را به اشتباه نندازن).یعنی میخوای ببینی طرف چقدر دوستت داره برو ته قلبتو بجو، ببین تو چقدر اونو دوست داری.

امام محمد باقرعلیه السلام در روایتی می فرمایند:

“اعرف الموده لک فی قلب اخیک بما له فی قلبک”؛ محبت قلبی برادر و دوستت را نسبت به خود، از محبت قلبی خودت نسبت به او بشناس. (محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، بیروت، داراحیاء التراث العربی، ۱۴۰۳ ق،ج ۴۶، ص ۲۹۱، باب ۱۷، ح ۱۵).

ضمناً اگه می خوای با خدا دست دوستی بدی و می خوای بدونی خدا چقدر دوسِت داره، ببین تو چقدر خدا رو دوس داری؟

در عصبانیت: آدما هیچ وقت مثل وقتِ عصبانیت خود واقعیشونو نشون نمی دن. هیچ وقت نباید رفتارهایی که تو عصبانیت از دوستمون نسبت به خودمون می بینیم را سرسری بگیریم.

امام صادق علیه السلام در روایاتی نورانی در این باره می فرمایند:

«من غضب علیک من اخوانک ثلاث مرات فلم یقل فیک شرا فاتخذه لنفسک صدیقاً»؛ هر یک از دوستانت که سه بار از دست تو عصبانی شد و برای تو تندی و پرخاشگری نکرد، او را به عنوان دوست و رفیق خود برگزین. ( محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، بیروت، داراحیاء التراث العربی، ۱۴۰۳ ق، ج ۷۱، ص ۱۷۳، باب ۱۱، ح ۲)

در سفر: معمولاً تو مسافرتا چون شرایط زندگی روزمره به هم می خوره، آدما بی شیله پیله تر از مواقع دیگه عمل می کنن. تو هر لحظه ی مسافرت ممکنه اتفاق پیش بینی نشده ای پیش بیاد که اون اتفاق میتونه عیار واقعی آدما رو نشون بده. برا همینم یکی از بهترین شیوه های شناخت دوست مسافرت رفتن باهاشه.

در از دست رفتن قدرت ها: خدا کنه کار هیچ کدوممون به اینجا نرسه که بخوایم تو روز از سکّه افتادن موقعیتمون، اطرافیانمونو محک بزنیم، امّا چاره چیه؟ واقعیت اینه که خیلی از آدمایی که دور وبرمون می پلکن و ادعای دوستی دارن نه به خاطر خودمون که به خاطر مقام و موقعیت یا قدرت و ثروتمونه که دورمون جمع شدن. به همین خاطر بهترین وقت شناخت دوست، موقع از دست رفتن قدرت و ثروته.کسی که تو این موقعیت تغییری تو رفتارش نبینی و بازم مثل قبل هواتو داشته باشه ارزششو داره برا یه عمر رفاقت روش حساب کنی.

حضرت علی (علیه السلام) می فرماید:

«عندَ زوالِ القدرهِ یُتبیّنُ الصّدیقُ مِن العدوّ»؛ هنگام زوال قدرت و ثروت، دوست از دشمن شناخته می شود (محمّد محمّد ری شهری، پیشین، ج ۵، ص ۳۱۲، ح ۱۰۳۲۳)

ادامه دارد …

مطالب مرتبط

یادداشت اول

یادداشت دوم