تاریخ: ۲۲:۰۶ :: ۱۳۹۶/۱۱/۱۵
سفال میبد؛ رو به نابودی …!

صابر آقایی میبدی

نزدیک نوروز که میشود، خیلی ها بیاد سوغات و صنایع دستی شهرمان میبد می افتند. چندسالیست که بازار انتقاد از رکود و درجازدن این هنر داغ تر از تحسین و تمجید برای طرح های نو و پیشرفتش شده است.
برکسی پوشیده نیست که این هنر، بلحاظ روحی و جسمی نه تنها مضر نیست بلکه با تنوع و نقش افرینی اش جلادهنده روح ادمی و پرورنده جسم ان است.
اما اکنون کمتر مغازه ای هست که فقط اجناس تولیدی خودش را بفروشد. مسئولین پشت میزنشین دوروز یکبار با تک تک این کارگاهها درگیر میشوند و خط و نشان از عدم تمدید پروانه کسب می کشند!
اما براستی هیچکس پرسید دلیل اینکه جنس غیربومی فروخته میشود چیست؟!
غیر از اینست که عدم حمایت از اینکار منجر شده است که دیگر بلحاظ تولید صرفه اقتصادی نداشته باشد؟
جنس سرامیکی که با زحمت فراوان در طی چند مرحله با هزینه گزاف تولید شود ولی بازار فروش خوبی نداشته باشد قطعا در مقابل جنسی که بدون زحمت برای فروش گذاشته میشود و تنوع دارد چه ارزشی دارد؟!
اگر پیشینه تولید سفال و سرامیک میبد را ببینید، روزگاری هیچکس به گرد پای فعالیت ان نمی رسید اما اکنون نه تنها قطب نیست بلکه درحال نابودیست.
کافیست فرزندان استادکارهای سفال و سرامیک را ببینی که بدون انگیزه از این کار، کار کردن بدون هنر در کارخانجات کاشی را ترجیح داده اند!
کافیست از ادارات مربوطه گزارش ده ساله از حمایت انها بخواهید!
کافیست بپرسید هر کارگاه چند خانواده را تحت پوشش مالی قرار داده است و ایا دیگر بصرفه است که فقط اجناس تولیدی میبد به فروش گذاشته شود؟
ظاهرا برای فروخته نشدن جنس غیربومی دو راه بیشتر نیست یکی اینکه از اینکار ممانعت شود و پس از چند روزی شاهد باشیم تک تک کارگاهها بخاطر مقرون بصرفه نبودن تعطیل شوند و راهی کار در صنعت شوند و راه دیگر اینکه بصورت جدی از سفال و سرامیک میبد حمایت شود تا مثل شهرهای همدان، دیگر نیازی به واردکردن و فروختن اجناس دیگر نباشد